Bijna zeventien jaar lang stond Sarah op de dansvloer. Door gezondheidsproblemen moest ze die passie uiteindelijk loslaten. De herinnering aan die jaren neemt ze mee naar Eigen Regie, waar ze haar creativiteit opnieuw kwijt kan en samen met de andere deelnemers aan een voorstelling werkt.
Toen een vriendin haar over Eigen Regie vertelde, besloot Sarah een kijkje te nemen. Ze was op zoek naar een nieuwe bezigheid en het idee om samen met anderen theater te maken, sprak haar meteen aan. Ze zag er een kans in om opnieuw creatief bezig te zijn en haar eigen verhaal te vertellen.
“Het is echt wel een leuke en unieke kans om je eigen verhaal te kunnen vertellen.”
Sarah leeft met verschillende gezondheidsproblemen, waaronder fibromyalgie, chronisch vermoeidheidssyndroom en migraine. Die hebben een grote invloed op haar dagelijks leven.
In de voorstelling wil Sarah laten zien hoe haar leven veranderd is. Ze denkt eraan om te beginnen met een stukje dans, om daarna zichtbaar te maken hoe pijn haar plots kan tegenhouden. Zo wil ze het verschil tonen tussen wat ze graag doet en wat haar lichaam vandaag soms nog toelaat.
“Ik vind het belangrijk dat mensen die niet weten hoe het is om met een handicap te leven, eens kunnen zien hoe dat is. Dat we ondanks onze gezondheidsproblemen nog leuke dingen kunnen doen en iets kunnen betekenen voor de wereld. We mogen niet zomaar in een hokje worden gestoken."
Bij Eigen Regie voelde Sarah zich snel welkom. Zelf vindt ze het soms moeilijk om nieuwe mensen aan te spreken, maar de andere deelnemers namen spontaan contact met haar op. Zo groeide ze steeds meer naar de groep toe en ontstonden er hechte vriendschappen.
Wat voor haar het verschil maakt, is dat de steun niet alleen tijdens de repetities voelbaar is. Ook wanneer iemand het privé moeilijk heeft, staan de anderen klaar. Sarah probeert er op haar beurt ook voor de groep te zijn.
“Als we merken dat het even niet gaat met iemand, dan gaan we daar echt naartoe. We pakken elkaar vast, geven een knuffel en zijn er voor elkaar. Ik ben zelf ook een luisterend oor. Bij mij kunnen ze altijd met hun verhaal terecht.”
“Waarom loopt zo’n jong meisje met een rollator rond?” Sarah krijgt zulke vragen weleens van mensen die haar niet kennen. Ook wanneer ze haar rolstoel gebruikt, begrijpen mensen niet altijd waarom ze die nodig heeft. Soms wordt haar pijn zelfs in twijfel getrokken, juist omdat je aan de buitenkant niet altijd ziet dat ze ziek is.
“Je moet niet eerst over mensen oordelen zonder dat je hun verhaal kent. Sommige dingen kun je gewoon niet aan de buitenkant zien.”
Sarah kijkt ernaar uit om opnieuw op een podium te staan en die ervaring te delen met een groep mensen bij wie ze zich goed voelt. Als kind stond ze al in haar kamer te dansen met een microfoon.
“Ik ben echt heel trots dat ik aan dit project mag meedoen. Ik heb al veel reclame gemaakt, zelfs op mijn eigen Facebookpagina, zodat mijn vrienden, familie, kennissen en voormalige collega's kunnen komen kijken.”
Sarah