Toen Leen gevraagd werd om mee te doen aan Eigen Regie, twijfelde ze aanvankelijk. Haar dochter Kaat was meteen enthousiast, maar zelf staat Leen liever wat op de achtergrond. Toch besloot ze mee te doen: om Kaat te begeleiden, maar ook om zichzelf uit te dagen en wie weet toch een bijdrage te leveren vanuit haar persoonlijke ervaringen.
“Ik zag mezelf vroeger meer op de achtergrond, als ondersteuning. En nu heb ik het gevoel dat dit mij gaat leren dat ik mij ook mag tonen.”
Leen is iemand die graag observeert en veel leert van de mensen om haar heen. Ook binnen Eigen Regie merkt ze hoeveel ze leert van de andere deelnemers. Iedereen heeft zijn eigen karakter, talenten en noden. Net die verschillen vindt ze waardevol.
Door de jaren heen leerde ze ook met een andere blik naar haar dochter te kijken. Toen Kaat jonger was, zag ze vooral wat moeilijk was. Tot iemand haar erop wees dat ze ook veel van Kaat kon leren.
“Tot dat moment had ik niet door dat ik van haar kon leren. Vanaf toen ben ik anders gaan kijken: wat kan ik van haar leren?”
Die manier van kijken probeert ze nu ook mee te nemen in Eigen Regie. Voor Leen is het belangrijk om niet enkel te focussen op wat iemand moeilijk vindt, maar juist te zien wat iemand wél kan.
“Er zijn heel veel dingen die in de samenleving als een beperking worden gezien, maar waar eigenlijk ook een kracht in zit.”
Tijdens de repetities ziet Leen hoe de groep steeds meer naar elkaar toegroeit. Iedereen heeft zijn eigen verhaal, karakter en noden, maar toch vormen ze samen één groep. Net die verschillen maken volgens Leen de kracht van Eigen Regie.
“Ik zou liever niet spreken over hoofdrollen. Er zijn geen hoofdrollen. Voor mij is dit een mooie puzzel. Iedereen is een puzzelstukje. Als één stukje ontbreekt, is de puzzel niet af.”
Eigen Regie daagt Leen uit om uit haar vertrouwde rol te stappen. Ze heeft nog altijd podiumstress, maar merkt dat ze steeds meer durft. Ze kijkt daarbij ook naar de andere deelnemers, die haar laten zien dat je niet altijd perfect hoeft te zijn om jezelf te tonen.
“Door naar anderen te kijken, vind ik dat je ongelooflijk veel kan leren. Soms denk je: ik durf dat niet of ik kan dat niet. En dan denk je: misschien kan ik dat ook proberen.”
Voor haar gaat Eigen Regie over meer dan theater alleen. Het gaat ook over elkaar leren kennen, naar elkaar luisteren en ontdekken dat iedereen iets te brengen heeft. Dankzij het programma Down the Road kijken veel mensen vandaag anders naar mensen met Downsyndroom. Wat eerst onbekend was, werd vertrouwd, en daarmee ook meer begrepen.
Dat is precies wat ze met Eigen Regie hoopt te bereiken voor al die andere beperkingen en ziektes die weinig zichtbaar of nauwelijks gekend zijn. Want onbekend is onbemind. Maken we iets bekend, dan groeit het begrip vanzelf.
“Iedereen verdient een plaats op een podium.”
Leen