Theater speelt al jarenlang een belangrijke rol in het leven van Iris. Ze volgde toneel en voordracht in het kunstonderwijs en behaalde daarvoor haar getuigschriften. Hoewel dat niet altijd vanzelfsprekend was, bleef haar passie voor theater bestaan.
"Dat was niet altijd even gemakkelijk. Ik ben daar ook tegen muren gebotst. Maar toneel is voor mij een uitlaatklep."
Die passie bracht haar naar Eigen Regie. Het project biedt haar de kans om opnieuw theater te maken, maar ditmaal vanuit haar eigen ervaringen.
Binnen Eigen Regie ontdekken de deelnemers samen welke verhalen ze willen vertellen en hoe ze die naar het podium kunnen vertalen. Voor Iris is het fijn dat ze daarbij vrijuit over haar eigen leven kan praten.
"Ik vind het leuk om nieuwe dingen te leren en nieuwe dingen te ontdekken. Om mijn eigen leven in het theater te brengen is niet altijd gemakkelijk, maar het is wel leuk om samen te zoeken: wat kunnen we daarmee doen en wanneer?"
Die vrijheid vindt Iris fijn.
"Ik vind het gewoon leuk dat je vrijuit over je eigen leven kunt praten."
Ook de samenwerking met de andere deelnemers spreekt haar aan. Tijdens een repetitie maakte ze samen beelden.
"Dan konden we echt verbinding maken met elkaar. Je kunt voelen hoe het voor de ander is en of iets comfortabel aanvoelt of niet."
Ze hoopt dat die openheid ook in het verdere verloop van het project behouden blijft.
"Ik vind het vooral belangrijk dat we als groep goed functioneren en dat iedereen zijn ei kwijt kan."
Voor Iris is het belangrijk dat mensen niet alleen vanwege hun handicap worden gezien.
“Ik vind het belangrijk dat mensen met een handicap worden gezien, en niet alleen als mensen met een handicap, maar ook met hun talenten.”
Binnen een groep moet er volgens haar ook ruimte zijn voor ieders individuele noden. Open en eerlijk met elkaar praten is daarbij essentieel.
“Ik denk dat het belangrijk is dat je eerlijk bent en dat je erover praat.”
Ook de hulphond van Iris gaat mee naar de repetities. Voor Iris is dat vanzelfsprekend: haar hond maakt deel uit van haar dagelijks leven.
“Ik neem haar overal mee naartoe. Ze hoort bij mijn leven, dus zij moet er ook bij zijn.”
Welke rol haar hulphond uiteindelijk op het podium krijgt, wordt nog samen met de groep ontdekt.
De voorstelling krijgt stap voor stap vorm. Hoe het eindresultaat er precies zal uitzien, weet Iris nog niet, maar ze kijkt ernaar uit om samen verder te ontdekken wat er op het podium kan ontstaan.
“Ik ben blij dat ik nieuwe mensen leer kennen. Het is fijn om die passie met elkaar te delen.”
Iris